Posts

Gay Pride 2018: "Πολύ λυπάμαι..."

Σε προηγούμενο άρθρο μου σχετικά με την ομοφυλοφιλία αναμφίβολα κατέδειξα την φιλική και υποστηρικτική μου στάση έναντι στην κάθε διαφορετικότητα αυτών των ανθρώπων. Όμως, θα ήθελα να θίξω και το ζήτημα της διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους, καθώς σήμερα λαμβάνει χώρα το ετήσιο φεστιβάλ Gay Pride, σε πλήθος περιοχών στη χώρα μας. Έχουν φτάσει στα αυτιά μου διάφορες απόψεις εκ των οποίων οι περισσότερες κατακρίνουν την Ημέρα Υπερηφάνιας, αφού υποστηρίζουν ότι με μία παρέλαση δεν διεκδικείς τα δικαιώματά σου και δεν εκφράζεις με τον σωστό τρόπο την ιδιαιτερότητά σου. Από την άλλη, βλέπω πολλούς να ωραιοποίουν την έννοια της ομοφυλοφιλίας και να ενστερνίζονται τέτοιες αντιλήψεις απλά και μόνο επειδή αποτελούν "hot topic". Οι απόψεις διίστανται σε αυτό το θέμα και καλό θα ήταν να εξετάσουμε προσεκτικά και αμερόληπτα και τις δύο πλευρές πριν προβούμε σε οποιαδήποτε απόφαση. Επομένως, από την πλευρά μου τουλάχιστον, κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αν και εφόσον το άτομο που την εξέφρασ…

Στη δίνη του ρατσισμού...!

Είναι πράγματι θλιβερό σε μία χώρα, η οποία επιδιώκει να χαρακτηρίζεται πολιτισμένη και εκσυγχρονισμένη, να αντιμετωπίζουμε όλοι μας, σε καθημερινή βάση, φαινόμενα ρατσισμού. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, με την οικονομική κρίση να πλήττει τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, την αύξηση του χάσματος μεταξύ πλούσιων και φτωχών, το προσφυγικό ζήτημα και την παγκοσμιοποίηση, δεν είναι απορίας άξιο τέτοιου είδους συμπεριφορές να υιοθετούνται από ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. Παρόλα αυτά, είναι ευρέως αποδεκτό ότι οι στερεοτυπικές αντιλήψεις αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στην ανέλιξη του κάθε πολιτισμού.   Κατ' αρχάς, συχνά παρατηρείται διάκριση των ανθρώπων με κριτήριο τόσο την κοινωνική τους θέση όσο και την οικονομική τους κατάσταση. Έτσι, πολλές φορές, η ευνοϊκή συμπεριφορά απέναντι σε κάποιον που ανήκει στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, του προσφέρει άμεσα και περισσότερα πλεονεκτήματα αλλά και καλύτερες εργασιακές θέσεις, ενώ αυτομάτως οι "κατώτεροι" χάνουν κάθε είδους πρ…

Αιδώς Αργείοι!

Με αφορμή το πρόσφατο σκάνδαλο χρηματισμού ενός επιφανούς προσώπου, θα ήταν σαν να τηρείται αιδήμων σιγή από μέρους μου, αν παράβλεπα  αυτό το αισχρό γεγονός και δεν αφιέρωνα ένα άρθρο στην έλλειψη υπευθυνότητας που διακατέχει τους σύγχρονους ανθρώπους κατά την άσκηση του επαγγέλματός τους. Σκοπός δεν είναι τόσο ο καταλογισμός ευθυνών όσο η εύρεση τρόπων άμβλυνσης αυτού του φαινομένου.
 Πρωταρχικά, αξίζει να σημειωθεί πως ο βασικότερος λόγος ύπαρξης αυτών των συμπεριφορών είναι η απουσία υγιών προτύπων και η έλλειψη ηθικών αρχών και βασικών αξιών που χαρακτηρίζει τους σύγχρονους ανθρώπους. Επομένως, δεν είναι τυχαίο που οι σημερινοί Έλληνες έχουν θυσιάσει όλες τους τις αξίες στο βωμό του χρήματος και χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα για να πετύχουν το λεγόμενο "εύκολο πλουτισμό". Το παραπάνω γεγονός εξηγεί και την υποδούλωση των περισσότερων ατόμων στα υλικά αγαθά και το χρησιμοθηρικό πνεύμα που τα διακατέχει.
 Έτσι, αυτός ο ατομικισμός και η ιδιοτέλεια με την οποία αντιμετωπίζε…

Έπεσε η αυλαία...

Το ποίημα αυτό το έγραψα με αφορμή μία σχολική εργασία που μας ανατέθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Με αυτή μου την απόπειρα να γράψω ένα μοντέρνο ποιήμα προσπάθησα να θίξω το φαινόμενο της φθοράς της ιστορίας του πολιτισμού μας, η οποία με το πέρασμα των αιώνων κινδυνεύει να χάσει την αξία της και να ξεχαστεί.

Κι έγινε η ιστορία μας παράσταση.
Κι η παράσταση σαν καθρεύτης του παρελθόντος μας θυμίζει τα παλιά.
Ευδαιμονία και αναρχία ένα βήμα μακριά.
Το αίμα που χύθηκε σε αυτά τα εδάφη ξεχασμένο.
Η κληρονομιά μας, ένας αντίλαλος αναμνήσεων που κι αυτός στο άπειρο του χρόνου χάθηκε.
Χάνεται...
Και τώρα όλα τελειώνουν άδοξα.
Πέφτει η μέρα.
Πέφτει κι η αυλαία.

Η αρνητική πλευρά της... ένατης τέχνης;

Τα κόμικς, γνωστά και ως η ένατη τέχνη, είναι αναμφισβήτητα ιδιαίτερα αγαπητά στα παιδιά για ποικίλους και διαφορετικούς λόγους. Εξαιτίας της απλής και κατανοητής γλώσσας του, του χιουμοριστικού τους χαρακτήρα, της συντομίας των ιστοριών και της κυριαρχίας της εικόνας, έχουν ιδιαίτερη απήχηση στους νέους και πολλές φορές συμβάλλουν στην κοινωνικοποίησή τους. Όμως δεν παύουν να υπάρχουν και ορισμένοι κίνδυνοι που ελλοχεύουν, οι οποίοι αν και δεν γίνονται άμεσα αντιληπτοί από τους αναγνώστες, αποτελούν σοβαρό πρόβλημα.
  Πρωταρχικά, θα έλεγε κανείς πως οι ιστορίες των κόμικς, οι οποίες συνήθως έχουν ως κεντρική ιδέα κάποιο θέμα από την επικαιρότητα, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, το γυναικείο κίνημα και ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου μεταλαμπαδεύουν σημαντικές αξίες στα παιδιά. Για παράδειγμα, η ανθρωπιά, η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισονομία, ο σεβασμός και η αγάπη προς τη φύση προβάλλονται μέσα από τα κόμικς και τους προσδίδεται μεγάλη σπουδαιότητα. Επιπροσθέτως, τα ηθικά πρότυπ…

Η δαιμονοποίηση της κριτικής

Με αφορμή το άρθρο που δημοσίευσε ο Χρήστος Γιανναράς στην εφημερίδα «Καθημερινή» πριν από 18 περίπου χρόνια με την έναρξη του νέου έτους και την αλλαγή του αιώνα, αποφάσισα και εγώ να θίξω το φαινόμενο αυτό που θέλει την κριτική περιθωριοποιημένη σε μία κριτική παρόλα αυτά εποχή. Τα πράγματα δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει και πολύ από τότε παρά το γεγονός ότι έχει περάσει τόσος καιρός και θα έπρεπε όλοι μας να έχουμε συμμορφωθεί, μαθαίνοντας από τα λάθη μας.

Μεγαλωμένοι, λοιπόν, σε μία κοινωνία όπου υπερέχει ο ατομικισμός και το προσωπικό συμφέρον, γνωρίσαμε μόνο την «τέχνη» του να έχουμε πάντα δίκιο και δεν μάθαμε ποτέ να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες των πράξεών μας. Έτσι, δεν θεωρείται απορίας άξιο το γεγονός ότι οι άνθρωποι δαιμονοποιήσαμε την κριτική που μας ασκούν οι άλλοι και συνηθίσαμε  να την απορρίπτουμε εύκολα. Σαφώς όμως, η απουσία της καλοπροαίρετης κριτικής μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορεί να επιφέρει. 
 Από την μία πλευρά, ο κριτικός λόγος στις μέρες μας διώκεται εξαιτίας …

«Εγώ θα ρίξω λευκό»

«Εγώ θα ρίξω λευκό».
Και χαμογελάει με υπερηφάνεια που δεν είναι «κομματικοποιημένος». Και μόλις βγουν τα αποτελέσματα των εκλογών θα κατηγορεί το σύστημα για την τρέχουσα πολιτικοοικονομική κατάσταση. Από τη στιγμή όμως που δεν εξέφρασες την άποψή σου όταν σου δώθηκε η ευκαιρία, μην ζητάς τα ρέστα. Αν θες να θεωρείσαι σωστός πολίτης εκτός από τα δικαιώματά σου, θα πρέπει να είσαι εντάξει και απέναντι στις υποχρεώσεις σου. Νομίζω ήρθε η ώρα να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν και να σταματήσει να ρίχνει το φταίξιμο στους πολιτικούς και στους γύρω του.

Ποιος μίλησε για «κομματικοποίηση» όμως;
 Εγώ μιλάω για την «πολιτικοποίησης». Σαν υπεύθυνος πολίτης έχεις το δικαίωμα και παράλληλα την υποχρέωση του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Γιατί δεν το εκμεταλλέυεσαι; Γιατί δεν λες την γνώμη σου μέσα από την ψήφο σου, ώστε να ξέρεις ότι εσύ τουλάχιστον προσπάθησες να αλλάξεις το σύστημα; Το πρόβλημα είναι ότι μάθαμε να είμαστε πάντα εμείς οι σωστοί και αδυνατούμε να «επιβαρυνθούμ…